Küldj egy szerkesztői, hogy siciliaesperantista@gmail.com


 ***



Előadás békéért.irta Guiseppe Campolo (Sam Semideano). Fordította  Turányi Terézia és Kis József.

Szicília az Eszperanto és a civilizáció.

Az emberi társadalmi rendszer jelenleg visszatükrözi a nyers, kölcsönös viszonyokat, amelyeket az élőlények mint egyének és fajok a természetben fenntartanak a továbbélés szükségessége miatt.
 
Földünkön, amelyen élő szervezet más életet kell hogy elemésszen ahhoz, hogy tovább éljen a régi kor emberei a lesben állás miatti szívet tépő és tragikus életvégzeteket úgy értelmezték mint az Istenek akaratát és benne való gyönyörködését, oly-annyira, hogy ők elkerülhetetlennek tartották a szertartásban történő alávetettséget és áldozatok leölését, hogy azokat jóindulatúakká változtassák.
 
Mi élen lévő állatelejtők, elítélésben és felmentésben tapasztalatlanok, miközben az alacsonyabb rendű lényeket, mint barbárokat lebecsüljük, továbbra is nagyétkűen falatozunk a táplálékláncnak megfelelően.
 
Szeretett Földünkön a szépségek és a mulandóság e szférájában, ahol életünket is odahagyjuk, arra a gondolatra jutunk megátalkodott idealizmusunkban, hogy képesek voltunk megdönteni azt a brutális folyamatot,,amit a természet nyújtott nekünk, tévedésbe hozva minket a békés és erőszakmentes civilizációval.
 
Az emberi nem hosszú drámája ez, elkerülni a brutalitást! Amióta csak iparkodunk ettől eltávolodni, alig félsikerrel, az őseink, akik még bennünk élnek, széttépik lelkünket. És ez a mi gyötrő belső kétarcúságunk tükröződik a hazug demokráciában, amely ismeretes nekünk. A zárkózottá bált ember csak álszent demokráciát tud teremteni, amely egyszerűen abszurd igényként szabályozza azt, amitől nem sikerül megszabadulnia: ez tehát az uralom, amely kitér mindenfajta szabály elől, csak ön-önmagát ismeri el és nem képes bármit is respektálni; legfőbb ösztönből fakad a széttépett állapot, hogy kedvez-zen az ősi parancsnak annak teljes kielégítésével, aki barátságába fogadja azt belső meg-hasonulás szétszórtság nélkül, mint ahogy a hétköznapi emberek vannak épp ellenkezőleg-gy kényszerítve lenni. Civilizálttá lenni az uralkodást, ez egy zseniálisan őrült eszme volt, kísérlet egy keverékelv létrehozására, amely azt a fényes torz-monstrumot produkálta, amit rejtett uralomnak neveznek.
 
Ez tehát a kulcs ahhoz, hogy megértsük a ma és a tegnap világát, a háborút és a hazug békét, a zöld és a szürke dzsungel, azaz a piac prédáit és prédaelejtőit. Így kell tehát értelmezni annak a nyugodt lelkiismeretét, aki állatok szisztematikus leölésében vesz részt, tömeges törzspusztítást hajt végre, éheztet, hódításra, szerzésre adja a fejét, kisajátít, rabszolgává tesz másokat, jogokat, igazságot és mindenféle könyörületet tipor, mintegy részegen élvezve mindezt; abszolút módon azoknak az erőszakos és könyörtelen elveknek mentén tevékenykedik, amelyek a teremtés óta érvényben vannak; az ilyen ember az ellentmondások mezsgyéjén halad tova, mert egész lénye a mértanian logikus, jéghideg egyensúlyhelyzetű kíméletlenségben vesz részt, amely azonos a természetéből fakadó törvénynek.
 
Minden érvényes Alkotmányos Társadalmi Szerződés a képmutató uralom régmúltbeli korszakának felel meg tartalma és származása szerint.
 
Majdnem minden ember, aki ma alkotmányjogi szakember titulusával tünteti ki magát elképesztően kritika nélküli személy, aki csak egy más világra vonatkozó értéktelen törvénykönyv tudója.
 
Az alkotmány nem lehet valamihez hozzáigazított és időhöz mért–annak forradalmian megújítottnak és helyettesítésre szorulónak kell lennie. Ehhez új típusú gondolkodókra van szükség. Ezeknek a jövőbeli embereknek, akik még járatlanok, tapasztalatlanok alkotmányjogi kérdésekben, széles látókörrel, zsenialitással és kritikai szellemmel kell rendelkezniük. De ez még nem minden: bírniuk kell a magasröptű lélek merészségét, hogy megmásítsák az igazságról szóló felfogást, az élet fundamentumát, a ráboruló szűk égboltot, sőt az alapvetően gondolattípusú forradalmi megújhodás felfogásmódját is.
 
Az ész és a szív mértékét meghaladó egyesülése amely maga az emberi lény fogalma, nem törődik bele abba, hogy alávesse magát a természetből fakadó és társadalmi fel-építésszerű embertelenségnek; nemkülönben a harmóniára való vágyakozásról sem mondhat le. Az ilyen harmóniát békének nevezik, de az értelme el van változtatva. A béke nem rendelkezik olyan fontosságú jelentéssel, amilyet az emberek tulajdonítani akarnak neki. A béke egy háború nélküli állapot, fegyverszünet küzdő felek között, akik viszont küzdő felek kívánnak lenni tartósan; a béke semmiképpen nem végleges meg-változása az észnek és a léleknek; lehet többé-kevésbé tartós, de nem kibontakozó, fejlődésbeli tényező. Azonban az a szó, hogy béke jelentésében szinte üressé vált, szónokok, előadók kitartóan hangoztatják hasznosságát, az ostoba emberek pedig örvendenek neki. Mások viszont szégyenkeznek miatta. Mindazonáltal ki nem látja, hogy valóban létezik objektív nehézség megegyezésre, arra, hogy szűnjön meg mindenfajta militáns cselekedet, és az emberek, közösségek, nemzetek valóban kezdjenek együttműködni. Mi itt nem tagadjuk, hogy a hatalom birtokosai egyesülésre törekszenek, de mi azt állítjuk, hogy ők birodalmuk egyesítését akarják. Lám, mely zátony okozza kudarcunkat.
 
Hol lappang hát a diplomáciai buzgóság, hogy megszerezzük a szükséges, alapvető, végső egyetértést? A diplomácia még most foglalkozik pártok megerősítésére irányuló szövetségekkel. De nem a még oly nyomorúságos békére irányulókkal. Néhány év óta halljuk a költőket és a hozzájuk intézett szavakat, azt a hitet keltve, hogy ők az előre-haladásban finomabban felfogott érzékeléssel rendelkeznek. Ó ti költők, akik a nép hangja vagytok, tiétek az a legfőbb felelősség arra, hogy megragadjátok a realitás két-értelmű horizontját és rántsátok le azt a sötét leplet, amely befed mindent és tény- legesen váljatok a nép hanghordozójává. Manapság a költő nem engedheti meg magá- nak, hogy egyszerűen csak trubadúr legyen, gyakran csupán saját gyönyörködtetésének élvezőjeként. Legyen egyike azoknak, akik előkészítik az új világot. Kérdezzük meg mag- unktól, miért állítottunk egymás mellé a költészet és az Eszperanto két tündöklő zászlaját! Ne hagyjuk figyelmen kívül azt, hány millió értelmiségi ember szerte a világon szenteli idejét arra, hogy előlendítse az eszperantó nyelvet. Ó igen, állítják, hogy az Eszperanto kedvező elősegítője a békének. Pontosabban szólva csillag, harmóniát sugárzó nap. Olyan hangoló eszköz, függesztő tengely, amely megteremti a lelkek között az összhangot.
 
Mindazonáltal legyünk gyakorlatiasak !
 
Itt most új módon értelmezzük az Eszperanto szerepét és cselekvési képességét.
 
Szicília nem csak olyan hely, amelyen ez az eszme és kezdeményezés megszületett, hanem szimbólum is, jel is meghatározott területi korlát és észbeli kategória nélkül.
 
A világon ezer és ezer egyesület tevékenykedik a polgári, a szellemi és anyagi haladásért. Tevékenységük, még ha hatékonynak is tűnik, nem lehet megoldás azon egyszerű ok miatt, hogy ezek az érdemdús szervezetek nincsenek kölcsönös kapcsolatban egymással, nincs együttműködés köztük, bár mintha ők egy verseny- rendszerben szerepelnének, amelynek természetesen az ő elveikkel össze nem egyez-tethető állapotot kellene tükröznie. A társadalomért hatalmas erőfeszítést tevő szorgoskodók azt az érzést sugallják, hogy a demokrácia már teljes mértékben üzemel, működtetni szükségtelen; így hát hasznot hajtanak valakinek. Ez mintegy félmilliárd emberre becsülhető mozgalom. Pozitív és nagyon fontos erő, amely azonban alábecsüli magát. Mégis megmenthet minket.
 
A demokrácia mindenekelőtt együttműködés, melyet meg kell tanulni hasznosítani. Az együttműködésben rejlik minden idők egyedüli, igazi forradalmának kulcsa: a békés civilizáció. Az erőszakos forradalmak nem forradalmak, hanem újra megerősítése a vagy népi forradalom primitív, kegyetlen, embertelen, az uralomra törekvők ellenállásán alapul. Az Eszperantóval vélhetően sikerül segíteni erényes, érdemes kapcsolatok létrehozását azok között, akik a kizárólagos civilizációért munkálkodnak s mindez e nyelv testvéri és cselekvő eszményének jóvoltából valósul meg. Tudatában kell lennünk annak, hogy a mostani és az ezt megelőző összes civilizáció nem civilizáció volt, hanem barbár társadalom.
 
Szicíliából indul el ez a nyugodt és határozott felhívás. Semmi béke kiáltvány, hanem békéért való együtt dolgozás!
 
Harmonikus civilizáció. Magas rangú demokrácia. Ha ön ezzel egyetért, akkor ön szicíliai és eszperantista. Az egyesületek különbözőségét pártolni kell, mert ez garantálja azok függetlenségét és lényeges még, hogy demokratikus szabadságban és a fejlődési folyamatában menjen végbe a tevékenységi mód. Mellőzhető az elszigetelődés; minden egyesület összehangolhatja tevékenységi körét, ha azonos célja van. Az Eszperantista Szicíliai szakosztály azonnali információ cserét és felhívást tesz közzé. Minden országból jöhetnek ötletek, dolgozatok, megismerhetők lesznek mindenfelé, közzéteszik őket. A leendő egyesületek igyekeznek önkénteseket találni a nyelvtanulásban (a tanfolyam legyen díjmentes) és működjenek együtt más szervezetekkel. A világ minden részén szerkesztett és használt eszperantó nyelvű internetes újság lesz a legszabadabb tájékoztatás, amely még sohasem volt Majd ott megjelennek a társadalmi problémák és lehetséges megoldásuk. Az egyesületek lefordítják a cikket a helyi nyelvre és feltehetik internetre azt, amit fontosnak találnak. Végül majd a jóakarat erjesztő ereje fogja megtalálni a maga tájékoztató csatornáját; a gyilkolásról, erőszakról, botrányokról és hazugságról szóló tudósítások kimúlnak majd. A népek végül a reménytelenség kultúrájából a kellemesség kultúrájába való kedvező útra kell rálépnie.
 
Az Eszperantista Szicília nemcsak eszperantista intézményekhez csatlakozik, hanem minden demokratikus berendezésű nemzeti is nemzetközi szervezetekhez is, amelyek előreviszik az Eszperantó ügyét is támogatják a békét, fejlődést az emberek ökológiai, etnikai, nyelvi, tájnyelvi tiszteletét. Az olyan intézményekkel és polgéri mozgalmakkal, amelyek előrelendítik az igazi kultúrát, akar együttműködni az Eszperantista Szicília.
 
Az „ együtt megtenni azt amiben mi egyetértünk” elve alapján. Ez az elv kívánatos lenne minden intézmény részéről amelyik célul tűzi ki az Eszperanto elterjesztését. A polgári fejlődésért küzdő erők egyesítése legyen a távlati teendő. Növekvő egységesülés legyen a támogatható haladásért, azonkívül növekvő ekologiai mozgalom, hogy célszerűséget leljen mindenki magasabb polgári egyensúlyok keresésében.
 
Maga a szó: Szicília egy eszményi kiterjedés fogalmát testesíti meg, egy jelképes tartozékká válik.
 
Ön bárhol is él, ha ön együttgondolkodik a társadalmi változások és az Eszperanto ci-vilizáló szerepének imént taglalt értelmezésében, ön számunkra szicíliai embernek számít.
Értelmiségiek, egyesületek, intézmények: legyen a tiétek az Eszperantista Szicília: hiszen éppen ezen ok miatt teremtődik ő meg.
 
Őt ragadjátok meg imgadozás nélkül.






ĈEFARTIKOLOJ:


KIO ESTAS LA MATRAĜIO de Alfonso Luigi Marra. Esperantigis Sam Samideano

 
Sub la okuloj de la juĝistaro, la centraj bankoj, inter tiuj la Itala Banko (BdI) kaj la Centra Banko de Eŭropo (BCE), kiuj, nekredeble, estas privataj, senĝene praktikas krimon pri la unuagrada mastraĝio, dume ĉiuj aliaj bankoj praktikas la duagradan mastraĝion, kiu estas krimo eĉ pli grava.

Krimoj realigitaj, kiel ni vidos,  por ke la 'dinastioj' – 'kupolo' kiu fakte kontrolas la bankojn de la mondo - realigu ankaŭ, per vastegaj falsaj bilancoj, du pluajn celojn.

La unua estas ŝtelo, al la akciuloj de la kredit-bankoj (do nerektaj 'akciuloj' ankaŭ de BdI kaj BCE), de la profitoj el la mastraĝio mem, kaj unuagrada kaj duagrada. Kaj, la dua estas imposta fraŭdo pli granda ol la tuto de la impostoj, ĉu pagitaj ĉu fraŭditaj, de la cetero de la socio

Ĉi tiuj estas profitoj de la mastraĝio,  kiujn la 'kupolo', post ilia ŝtelo, reciklas per tutmondaj interbankaj centroj; inter ili multaj interretaj fontoj indikas la Clearstream, la Euroclear, la Swift kaj aliajn.

Post kiam oni sekretigis ĝin jam el naskiĝo de la Respubliko eĉ en la parlamentaj aktoj (kun la preterlasoj) oni malkovris ke la BdI estas proprieto de privatuloj (85% bankoj, 10% asekurkompanioj, 5% laŭŝajne INPS), kiel la granda parto de aliaj centraj bankoj, inter kiuj la BCE, de kiu 14% apartenas al la BdI, kaj do al siaj proprietuloj. Privateco de kiu, akde kiam, antaŭ malmultaj jaroj, oni malkovis ĝin, oni klopodas malpliigi la gravecon, kiu tamen estas la kaŭzo, de la mizero kaj misfarto de la mundo.

Mastraĝio unuagrada el BdI/BCE, kaj aliaj centraj bankoj, konsistas el la skvanta.

1) Daŭre presi la bankbiletojn nur laŭ la kosto de la papero kaj inko, aŭ krei monon elektronike nur per unu klako (ekde la 1929-jaro ne estas necese havi respondan orvaloron, tamen, verdire, estas nur fabelo, ke antaŭe tio estis absolute deviga). Ili estas bankbiletoj, kies serinumeroj ne estas sinsekvaj kaj kies signifo estas nekonata, kaj pro tio ties kvanto, konata nur de la bankoj, ne povas esti sub la kontrolo de la homa socio.

2) Uzi la bankbiletojn laŭ la ilia nominala valoro en eŭroj, dolaroj k.t.p. por aĉeti de la Ŝtatoj – aŭskultu aŭskultu – saman sumon da biloj pri ŝtata ŝuldo (BOT, CCT, BPT, CTZ).

3) Aŭkcie vendi la bilojn, reenpoŝigante la monon kaj lasante, al Ŝtato, la ŝuldon, kiun inventitan per tiu ĉi krimo.

4) Realigi la supremenciitan falsan bilancon, metante, trompe, en la pasivon, la nominalan sumon da mono, kiu estis presita nur laŭ ĝia eldonakosto, aŭ kreita elektronike, kaj metante en la aktivon la bilojn, aŭ la monon espezitan de ties vendo, kun la insidema celo 'kvtigi' la kontojn, kaj tiel kaŝi tiajn egajn sumojn. Ĉi tiu kaŝado, (tamen, kiel ni konstatos, la impostoj estas nelicaj) laŭ 50-procenta imposta kvoto, kaŭzas imposteviton, kiu estas la duono da bankbiletoj eldonitaj aŭ kreitaj elektronike por "aĉeti kompense" la nacian ŝuldon, pri kiu eĉ nur la pago de ties interezoj estas sufiĉa por ruinigi la nacion.  Tiu estas fenomeno, unue, pri senkontrola produktado, taŭga por monfalsistoj, poste, kiel ni vidos, pri kvindekobligado de ties uzado flanke de kreditaj bankoj (duagrada mastraĝo) kiu kaŭzas kaj la inflacion kaj la aktualan nelican, fiskan sistemon, kiu estas kreita ankaŭ kun la celo domini civitanojn, kriminaligante ilin kiel impostevitantojn, reciklantojn, , k.t.p.. Ĉi tiuj estas krimoj, kiuj, senkonsidere al la ŝtata devigo pagi pagdate al la aĉetintoj la promesitajn interezojn de la ŝtataj biloj, kulpigas la 'dinastjojn' kaj, sekve iliajn anstataŭantojn, t.e. BdL/BCE, pri la nacia ŝuldo, ĉar ili, ne la Ŝtato, enkasigis la respondan pagon.

5) Recikli, en la jam menciita maniero , monon, tiel trompe akiritan. Fenomenoj, kiuj malordigis la mondon, komemcante el tio, kiun oni dafinas inflacion, kiu estas tutalia ol tion oni kredas, ĉar ĝi estas frukto de la monproduktado fare de falsistoj. Ni rimarkas fakte, ke se, ekzemple, la entuta mono estas 100, kaj falsisto (falsisto estas kiu ajn produktas monon sed ne estas la Ŝtato, kaj do ankaŭ la bankoj) kreas alian sumon de mono, denove agalan al 100, en la momento en kiu li cirkuligas ĝin (elspezas), unuflanke li alpropigas al si senrajte la duonon de la reala riĉajo, kaj aliflanke igas je 200 la globalan monon, sekve malpliigas je 50% la aĉetpovon, aŭ kaŭzas la tiel nomitan inflacion je 50%.

Inflacio, kiu ne okazas, se estas laŜtato kiu produktas la monon.

Tio ĉi ĉar la Ŝtato, laŭ leĝo, povas doni ĝin nur kontraŭ respondan havajon, plenumojn, rajtojn k.c., aŭ aŭtentiki ĝin (igante iun kovri ĝin) per la paralela kreskigo de la reala riĉaĵo, kiun ĝi ricevas interŝanĝe o, pro tio la aĉeptpovo de mono ne modifiĝas, pro la paralela kreskigo kaj de la mono kaj de la reala riĉaĵo.

Enverigo (proceso kiun ĝuste mi difinis), kiu ne estas kiam falsisto (banko) produktas la monon, ĉar la falsisto atribuas ĝin al si ne kovrinte ĝin antaŭe, kaj nur poste metas ĝin en ĉirkuladon, elspezante ĝin.

Do, mi difinas “inflacio” tiun fenomenon, kiu realiĝas kiam falsistoj enmetis neenverigian monon per elspezoj, kaŭzante (aldone al plivastigo de proporcio da mono en siaj manoj, elspezante, ĝi stansformiĝas en plivastiga propra reala riĉaĵo) plivastigon de globala mono sen plivstigo de la riĉaĵo, kaj do, malmultan aĉetpovon de la  mono.

Konsideroj, el kiuj oni deduktas ankaŭ, ke nur la civitanoj havas la povon enverigi la monon (iu ajn produkas ĝin) pro la sola fakto de akcepti ĝin, tial ke estadas la akirita supozo, ke ili ne ricevis ĝin senpage, sed iam kovrante ĝin per la laborplenumo, la havajo, aŭ la rajto, kiun ili oferas kiel rekompencon.

Tio estas scenejo, en kiu, se falsisto “pruntas” monon al senkonscia civitano, kiu elspezas elmetante ĝin en neripareblan cirkuladon, sed ĉu poste li ekscias pri ilia falsaĵo, kaj povas pruvi ition, nenion li ŝuldas al la falsisto, kaj ĉar la falsisto nenion fordonis al li, kaj ĉar la rekompencon pro la elspezo de tiu mono la civitano obtenos de la kolektivo (socio), ne ja de falsisto, tiel ke li devos repagi la kolektovon (la Ŝtaton).

Tiuj estas la kialoj, pro kiuj mi asertas, ke fidoj, pruntoj, kvinonoj de salarjoj, k.c., ne devas esti repagataj al la bankoj, kaj ke, se oni volas verigi la “ŝuldojn” de la civitano al ili, ilin, por ilin enspezi, oni devos antaŭe naciigi, alikaze ili estus neenkasigeblaj, ĉar ili estas kreditoj de falsistoj kaj de trompistoj.

Tiuj estas la aferoj, kies la eliminado, kaj kreditoj kies enkasigo riĉegigos la Ŝtaton forigante ankaŭ la draman demonigo, kiu estas pilotata de la bankoj por malfortigi nin kai regi.

Fakte, kiam la Ŝtato produktas la monon, do ĝi ne kaŭzas inflacion, li presu ĝin en kongrua kvanto, ĉar tio plivastigas la interŝanĝojn kaj profitigas la ekonomion.

Tiuj akuzoj pri malobservo – de la artikoloj. de la punkodo n. 241, 283, 648 bis, 501, 501 bis, 416, 61 ecc. - estas adresitaj nur kontraŭ la rektaj favoratoj, kiuj estas konsciaj pri tiaj krimoj. Ago de falsado de la Centraj Bankoj (unuagrada mastraĝio), al kio aldoniĝas ago de la kreditbankokoj (kiuj estas proprietuloj de Centraj Bankoj) per la mekanismo de la 'mona multiplikanto' (duagrada mastraĝio).

Tio estas la mona multiplikanto, per kies forto la bankoj, laŭ kutimoj kiujn sternita doktrino de reĝimo donas kiel akiritajn, sed ĝi estas tre krima, faras pruntojn je sumo da 50 fojoj pli granda ol la mono kion ili kaŝtenas.

Esence, se Ulo enpagas al Banko Intesa San Paolo (proprietulo da 44,25% de BdI) €100.000, ĝi banko retenos procentaĵon da 2% por rezervo (1,6 vere), kaj pruntos je 98%, kion oni deponos en alia banko, denove, ĝin oni pruntos je 98% senfine. Ĝis, ne unuopa banko, sed la banka sistemo, per pruntotrafiko de sumo ĉiufoje malaltigitas je 2%, nuligos la unuajn € 100.000, lukrante interezon per pruntoj de € 5.000.000. Uzi 50 fojojn ĉiam saman monon, kiu utilas monigi socion, ne alportas, en si, avantaĝojn al la bankoj (multajn, tamen, oni alportas al ili, kiam banko pruntas monon al iu, estas alia al kiu ĝi redonos), sed ili lukras nelice interezojn pri ĉiuj pruntoj da mono de aliaj, pro kiuj ili rajtas nur kompenson pro la servo (kion ili jam enkasigas), dume la interezoj transiru al la proprietuloj de la mono, kaj al Ŝtato pro la pruntoj, kiujn la kvindekobligo permesas.

kvindekobligitaj interezoj, kiuj denove kreas el nenio monon, per efiko de ĉiuj aspektaj enpagoj, aŭ kontanta mono, aŭ ankaŭ per la uzo de ĉekoj, kreditkartoj, kreditigoj, k.c.. Pruve, se Iu pagas al Tiu € 1.000 per ĉekoj, kreditkarto, kreditigo, la banko debitas Iun je € 1.000, kiu estas verigata ĉar la civitano ne kreas la monon el nenio.

€ 1.000 donos formon al starigo, ĉe banko, de kasmono, kion ĝi uzos por pagi aŭ prunti en dimensio de 98% ĉiam kvindekoblige, lukrante ankaŭ tie la supre menciitan interezojm pri mono de aliaj.

Mekanismoj de multipliko, kies profitoj (duagrada mastraĝio) ne atingas la akciulojn, sed kion la “kupolo” deprenas, per kompleksaj falsoj en bilanco kaj artifikoj, kies konstato bezonas, ke tre kvalifikita juĝistato finfine eniru kun siaj povoj funde de la sistemo, anstataŭ ol sin deteni pri ĝi, garantiante ĉiajn neesploreblajn monstraĵojn.

Mekanismoj multiplikantaj monon, kion faras falsistoj, kiu kaŭzadus devaluton, sed kiun oni ne perceptas, aŭ ĝi estas malpli perceptata, ĉar ĝi estas neŭtraligita per la samkvanta daŭra kaj granda malpliigo de kostoj, kiuj estas frukto de la kreskanta mekanizo kaj simpligo por produktivaj procedoj, komercaj k.c.

Koncerne la aktualan fiskan sistemon, ĝi estas nelica, tial ke la grava parto da taksoj kaj impostoj utilas por rasti enverigatan monon, kiun la Ŝtatoj utiligas por aĉeti el la bankoj la monon kio estu enverigonta.

Taksoj kaj impostoj, asignataj por aĉeti monon el bankoj, kaj ne utilos kiam la Ŝtato emisios monon mem.

Nova fiska sistemo permesus unikan inposton (ĉu ni povus difini ĝin la “ĝenerala”), kiun oni pagu – sen kompensado inter debetoj kaj kreditoj – por ĉiuj varoj destinitaj al konsumado de la varoj, laborplenumoj, deĵoroj k.c. En varia mezuro, hipoteze, de 1% al 20%.

Fraŭdaj mekanismoj, kiuj estas la unuagrada kaj dua mastraĝio, la inflaciaj procedoj por bankoj, impostevitoj kaj nelica rilato al fisko, permesadas al la dinastioj kiuj regas la bankojn rasti nekredeblan kvanton da mono, kaj puŝas la Ŝtatojn kaj la bankojn mem, kaj de kredito kaj la centrajn, ĝis la bakroto por absurdaj celoj je regado.

Pro ĉi tiuj kialoj, kiel oni povus subteni ke ne estos ŝuldota al la ŝtelisto la redono de prunto rilate al la ŝtelitaj sumoj, estas subtenebla dum proceso, ke oni ne devas ŝuldi al la bankoj la redonon de prifidoj, pruntoj, kvinonoj de salajro k.c., sed ĝin oni devas al la jura proprietulo: la socio.

Laŭ ĉi tiu logiko oni ne estas devigata pagi la nun validajn taksojn kaj impostojn.

Ĉi tiujn kontestadojn oni devos fari protektante sin per ĉiuj eblaj juraj strategioj kaj, ĉefe pri la pruntoj kaj impostoj, eble, daŭrigante pagi ilin.

En tiaj procesoj necesas alporti ankaŭ, duarange, tion, kion la jurisprudenco jam rekonas: ekzemple, la senrajtan uzuropriuzuron, makleraĵon pri debeta saldo, uzuron k.c.

Ĉi tiuj konkeroj de la jurisprudenco nun estos eble kompromititaj pro la senrajtaj kvin leĝoj kiuj “donacas monon al la bankoj”, kvar el kiuj estas freŝegaj, kontaŭ kiuj mi esperas tamen ni baldaŭ sukcesos akiri ilian abrogacion, aŭ per refendumo lanĉita de la  specifa komitato, aŭ per ĝia malaprobo fare de la konstitucia Kortumo (.vidu pri apelacioj pro nekonstitucieco kiun mi mem formulis:  www.marra.it).

Ĉi tiuj procesoj estis konceptitaj en maniero atingi, en unua grado almenaŭ partan akcepton de suborditaj postuloj (ofte pri altaj sumoj). Poste, pri aliaj postuloj, oni daŭrigos en apelacia kaj kasacia kortumo, atendante la evoluon de la jurisprudenco.

Samtempe oni startigu la procesojn kontraŭ la taksojn kaj la impostojn, formulante ankaŭ ĉi tiu ĉefe la postulon de la verdikto, ke oni ne devas pagi ilin konsidere al la mallica fiska sistemo kaj, duarange, ĉiujn aliajn ordinarajn postulojn.

“Kupolo” kiu trudis al la mondo siajn regulojn kodigante ilin inter la validaj fiskaj sistemoj aŭ inter la akordoj de Bazelo, de kio oni plenigas sian buŝon, ne konante ke ili estas vulgaraj akordiĝoj inter privatuloj.

Aferoj, kiuj nun, vere, ĝuste pro la vasta diskonigo de tiu ĉi dokumento, iĝis konataj.

Ĉi tio estas aferoj, kiujn oni devas forigi per naciigo, aŭ de la bankoj, aŭ ĉiukaze de la mona produktado, kaj unuagrada kaj duagrada, por ke la Ŝtato povus krei ĝin laŭ bezono, kaj per presado kaj virtuale (ĝi jam okazas ĉar la Ŝtato kreas la metalan monon, kiu tamen estas nur la 2% el aliaj bankbiletoj).

Oni krome egaligu la pasivajn interezojn kun la aktivaj, por ke ili alvenu al la proprietuloj de la mono. Kaj la interezoj, kiuj estas fruktoj de la mona multiplikanto, iru al la Ŝtato. La bankaj interezoj, cetere, estas kutime uzuraj. Uzuro, kiu konsistigas la ekstreman formon de la duagrada mastraĝio, kiu konsistas, kiel ni vidis, en la alpropigo al si senrajte kvindekobligita interezo sur la mono de aliaj pruntita.

La bankbiletojn kaj la virtualan monon devos presi la Ŝtato, poste oni devas modifi la traktaton de Maastricht kaj la Eŭropan Konstitucion, kiuj tamen estas ĉirkaŭeviteblaj per konfisko kaj naciigo de la bankoj kaj/aŭ per eliminado de la kriminalaj faktoroj el ilia agado.

Traktato, akordiĝoj kaj fiskaj sistemoj, kiujn skribis la bankoj per sia mano, kaj pere de ili intencis prirabi la ekonomian suverenecon al la Ŝtatoj por riceli ĝin al ĉi tiu mafia grupo, sed ili malsukcesos, ĉar tio kontraŭas la tutajn fundamentajn de la Itala Konstitucio, de la Konvencio de Eŭropo pri la Homaj Rajtoj, kaj la tutajn aliajn principojn de ĉia alia leĝo.

Ne necesas, ke la Ŝtato presu la monon, laŭ diversaj aliaj vidpunktoj. Sufiĉas ke la Ŝtato  pagu la bankbiletojn al la BCE/BdI je la nura tipografia kosto. Aŭ ankaŭ nur sufiĉas, ke la centraj bankoj nur enskribas kompreneble en la aktivo la bankbiletojn, kiujn ili kreas, por pagi la impostojn. Tio ne solvas tute la problemon, sed sufiĉas por riĉiĝi nin kaj rimarkigi la krimecon de la aktuala sistemo.

Proceduroj -ĉi tiuj de BCE kiel de Federal Reserve k.c., kaj ankaŭ de la fiskaj sistemoj - kontraŭ kiujn ne estas vere, ke neniu kaj neniu Lando ion povas, ĉar, kiam la juĝistaro, la politiko kaj la informado ekfaros sian devon, ili venkos ĉi tiujn monstrojn rapide; kaj se ili ne faros ĝin, ili estos fortrenataj kune kun siaj perantoj per Internet: la nova alianco.






ELSŐ OLDAL
__________________